Sommige verhalen overleven jarenlang in stilte. Weggestopt onder lagen van schaamte, angst en onmacht. Huiskamer Geweld is het verhaal van Patriq Scrivers, opgegroeid in een gezin waar geweld dagelijkse taal was. Geen analyse, geen therapietaal. Alleen de waarheid, verteld vanuit het kind dat erin zat.
Dit boek is er niet om te choqueren. Het is er om zichtbaar te maken wat zich achter gesloten deuren afspeelt. Om slachtoffers te laten weten dat ze niet alleen zijn. En om een anker van hoop te zijn voor iedereen die herkent wat hier beschreven staat.
Op deze pagina vind je fragmenten uit de episodes van Huiskamer Geweld — rauw, eerlijk en zonder omwegen. Lees, voel en laat je meenemen. Het boek verschijnt eind 2026. Wil je als eerste op de hoogte zijn en profiteren van de vroegboekkorting? Reserveer dan nu vrijblijvend jouw exemplaar.
Wat onder het vloerkleed ligt, blijft niet eeuwig verborgen.
Mijn moeder verdween uit beeld, uit angst voor haar leven. Ik bracht meer tijd door in ziekenhuizen dan op school. Breuken. Inwendige bloedingen. Kneuzingen. Opgelapt en teruggestuurd. Een liefhebbende tante die in tijden van nood opdaagde, en na het helen van de wonden weer verdween.
Net geen acht jaar oud werd ik op een trein gezet, huiswaarts. Als enige bagage een dossier onder de arm, daarin bestempeld als onhandelbaar. Tenger. Bang. Onderweg naar vier muren waaraan geen ontkomen was.
Dit is geen slachtofferverhaal. Dit is overleven, herinneren en helen, één scène per keer...
Reserveer het boek
Aan tafel bij de duivel.
De tafel was rond. Maar wie aan het hoofd zat, liet zich niet betwijfelen. Hij kwam thuis met de geur van drank en vuilnis. Wat volgde was nooit gewoon thuiskomen, het was een ritueel van dreiging, zwijgen en wachten op de geweldexplosie.
De eettafel was gedekt. Tot in de puntjes. Bestek op z'n plek, borden gelijk verdeeld, servetten zorgvuldig gevouwen. Mijn moeder had uren in de keuken doorgebracht. Niet uit liefde voor het koken, maar uit angst voor wat er zou gebeuren als ook maar iets verkeerd stond.
Hij tilde de hele tafel op en smeet alles tegen de muur. En toen greep hij moeder bij de keel. Ik zat tegen een keukenkast aangedrukt. Klein. Verdwenen in mezelf. Onmachtig luisterend naar haar dierlijke kreten.
In de ochtend vertrok hij alsof er niets was gebeurd. De duivel had het huis voor nu verlaten...
Reserveer het boek
Mijn innerlijk kind zal tot aan mijn laatste adem, onwetend zijn.
Niet zozeer om de pijnen van toen. Ook niet om de littekens, geboren uit tomeloos geweld. Maar om de jaren die verloren gingen. De jaren van geen kind mogen zijn.
Niet gewenst. Niet geliefd. Geen idee hoe het voelt om oprecht blij te zijn. Vriendjes of vriendinnetjes waren er niet. Samen delen, spelen, groeien, ontdekken, ik heb het niet gekend. Een eerste zoen. Een knuffel. Het voelde ontzettend raar, niet fijn.
Ook vandaag zijn er dingen die ik niet begrijp, niet ken. Ook vandaag ben ik voorzichtig met nieuwe mensen. Ook vandaag zijn er momenten waarop ik mezelf afschuwelijk vind.
Soms wou ik dat ik toen had kunnen zeggen: "het komt goed met je"...
Reserveer het boek
Mijn wereld een metertje groot.
Mijn kamertje op twee hoog was geen paradijs. Maar het was wel een toevluchtsoord. Een kleine ruimte onder het schuine dak, net groot genoeg voor een bed, een tafeltje en een oude kledingkast zonder deuren. Aan het voeteneind een metertje vloer. Dat metertje was mijn wereld.
Daar zat ik, lag ik. Dagen, nachten. Met potloden, pennen, schriftjes. Ik tekende, schreef en verdween in de verhalen, gesponnen uit kinderlijke fantasie. In die verhalen waren moeder en ik blij. Hadden we gewone lichamen, zonder donkere vlekken. Zonder pijn. We dansten. We lachten.
Soms kwam vader ook boven. Dronken. Boos. Dan graaide hij de schriftjes bij elkaar en scheurde ze voor mijn ogen aan flarden. Scheldend, lachend. Een tiran en zijn overwinningsvreugde.
Soms is overleven niet je verstoppen of wegstoppen. Maar schrijven, dromen en opnieuw beginnen. Zelfs als alles telkens weer wordt verscheurd. Koester het moment, hoe klein dit moment ook mag zijn.
Reserveer het boek
De man die vader heette.
Ik weet niet of ik ooit echt een vader heb gehad. Ja, er was die ene man. Een man die leefde in een lichaam vol woede, gevuld met drank, verhard door iets wat ooit misschien pijn was geweest. Maar wat ik zag was enkel de uitkomst van dat alles. Hij was geen vader. Hij was een storm. Een storm die nooit ging liggen.
Mijn moeder vluchtte toen ik nog klein was. Ze kon niet meer. En haar vertrek werd mijn straf. Want vanaf dat moment was ik de reden waarom ze weg was gegaan. Ik was de schuld. De zondebok. Het kind dat bleef om de storm te dragen die zij had achtergelaten.
Ik heb geen herinneringen aan iets wat lijkt op een gezin. Geen hand op een kinderlijke schouder. Geen glimlach aan tafel. Geen vaderlijke stem die troost bood. Het woord "hecht" had geen betekenis voor me. Een klank die niets opriep.
De kracht ligt niet in het vergeven van de dader. Maar in het loskomen van zijn greep op jouw leven.
Reserveer het boek
